Chodzenie na koncerty nie jest mi obce, ale ostatnio odbyłem dyskusję dotyczącą tego, dlaczego przestałem to robić.

Moim zdaniem to nie jest starość, a dorosłość. Przeanalizowałem sobie bilans zysków i strat takiej rozrywki i wyszło mi, że chodzenie na koncerty kompletnie mi się nie opłaca nie tylko ze względu na zasoby finansowe, ale również zasoby przyjemności i czasu.

Rozumiem, że nie wszystko, co przyjemne musi się opłacać, itd., ale to już po prostu nie dla mnie.

Jeśli to lubisz, to OK, nie czuj się pokrzywdzony tym filmem. To tylko moja opinia.

The post Dlaczego Przestałem Chodzić Na Koncerty? appeared first on Hubert Hurban.

Kiedyś to było… Chciałbym wrócić do tamtych czasów… Za dzieciaka było łatwiej… Tęsknimy emocjonalnie za czasami, które są nam znane. Nostalgia potrafi być problematyczna. Ja przestałem romantyzować życie, które już było.

The post Jak Nostalgia Przeszkadza Ci W Życiu appeared first on Hubert Hurban.

Pełna biblioteka gier, ale nie ma w co zagrać? Nie ma w co, czy nie chce Ci się grać w cokolwiek? Gry przestały smakować? To już nie to samo? Jeśli znasz to uczucie, to mam na to rozwiązanie i jest ono bardzo proste!

The post Gry to już nie to samo? appeared first on Hubert Hurban.

Ile razy dajesz komuś złote rady na to, jak mógłby zmienić swoje życie lub jak powinien poradzić sobie z jakimś problemem? Ile razy widzisz, jak jest to kompletnie olewane.

Widzisz marnujący się potencjał, albo rozwiązanie tuż przed czyimś nosem.

Próbujesz na siłę komuś pomóc, uświadomić, pokazać rozwiązanie.

To jednak nie zadziała.

The post Przestań Pomagać Na Siłę appeared first on Hubert Hurban.

Bogaty i tani klient jest w pewien sposób taki sam.

Niektórzy uważają, że te dwie skrajności różnią się od siebie diametralnie.

Faktycznie, pod kątem finansowym – jak najbardziej. Jednak jeśli chodzi o podejście i ogólną jakość współpracy, często drogi klient jest prawie że identyczny, co ten ze znacznie mniejszym budżetem.

The post Bogaty Klient Jest Podobny Do Biednego – Dlaczego? appeared first on Hubert Hurban.

Dlaczego konkurencyjne firmy potrzebują się wzajemnie?

Dlaczego automaty z kawą, które widzisz na uniwersytecie, w biurze, lub szkole, banki, które mijasz na ulicy, restauracje w których jadasz w galeriach, czy stacje beznzynowe, na których tankujesz, stoją praktycznie zawsze obok siebie?

Dlaczego marki, które co do zasady powinny ze sobą walczyć, potrzebują się wzajemnie?

The post Epstein & Diddy – Dlaczego Potrzebowali Siebie Wzajemnie Analiza Biznesowa appeared first on Hubert Hurban.

Czy zapamiętanie hasła do konta e-mail lub edycja pliku tekstowego to tak duże wyzwanie?

Dlaczego tak wielu ludzi przerasta podstawowa obsługa technologii, która jest z nami już od tylu lat.

Codzienność wręcz wymaga już od nich znajomości tych narzędzi, ale oni prawie że usilnie stawiają się przeciw postępowi – z przyczyn dla mnie kompletnie niezrozumiałych.

Największy problem polega na tym, że gdyby oni nie ogarniali i nikomu tym nie przeszkadzali, ale ich braki odbijają się negatywnie np. na pracy innych, bo trzeba coś za nich zrobić, albo zajmują komuś po prostu czas, bo nie wiedzą, jak coś banalnego kliknąć.

Czy przesadzam?

Czy powinienem być bardziej wyrozumiały?

Wydaje mi się, że nie, chociaż sam profesjonalistą nie jestem, to fascynuje mnie, jak można tak funkcjonować i liczyć, że otoczenie jakoś mi zawsze pomoże, zamiast samemu wziąć i spróbować, bo już i tak codziennie mają ten telefon lub komputer w ręce. Oni wolą jednak bezcelowo scrollować śmieszne filmiki…

The post TechnoGłupota – Dlaczego ludzi to przerasta? appeared first on Hubert Hurban.

Możesz się starać próbować, planować i na siłę udowadniać, że się udało, ale prawdziwego viralu nie zaplanujesz, nawet jeśli masz ogromny budżet.

Paróweczki, kajzereczki i czteropak podbija polski internet, ale czy to dobrze dla pierwotnego autora, który jest gwiazdą nowego trendu?

Czy pan dietetyk chciałby, aby stał się popularny nie dzięki promowaniu zdrowego trybu życia, tylko z memów, które robią z nim młodzi?

Czy każdy viral da się przekuć w sukces?

Czy warto reagować na kryzysowe sytuacje wizerunkowe?

Zapraszam do obejrzenia!

The post Paróweczki, Kajzereczki i Czteropak – Viralu Nie Zaplanujesz appeared first on Hubert Hurban.

Zanim dostaniesz danie główne…

Przystawka w restauracji nie jest po to, żebyś się najadł. Jest po to, byś zaczął jeść. Ma pobudzić apetyt, rozgrzać kubki smakowe, przyspieszyć wyobraźnię i sprawić, że danie główne zacznie brzmieć jak konieczność, a nie opcja. 

Dobra przystawka jest mała, ale intensywna, często słona, kwaśna, tłusta. Ma bodziec, ma kontrast, ma haczyk. Nie daje sytości. Daje kierunek, a gdy już zrobisz pierwszy krok, psychika robi resztę: skoro już zacząłeś, to głupio teraz udawać, że wcale nie jesteś głodny.

Kto karmi emocją, a kto władzą?

I tutaj właśnie zaczyna się podobieństwo do polityki, tylko że w polityce rachunek nie przychodzi na koniec kolacji, tylko potrafi przyjść kilka lat później, kiedy już nie pamiętasz, od czego w ogóle zacząłeś.

Polityczna „przystawka” to partia albo ruch, który w ekosystemie nie gra roli dania głównego. Gra rolę bodźca. Ma testować smak elektoratu, rozpoznawać granice, przesuwać okno debaty, absorbować pierwsze uderzenia, a czasem trzymać ludzi w poczekalni, żeby nie wyszli z restauracji.

Jest buforem między emocją, a decyzją. Jej siła polega na tym, że może powiedzieć rzeczy, których duża partia jeszcze nie może, bo duża partia płaci słono za każdy błąd, a przystawce często po prostu dopisuje się do rachunku poprzednich grzeszków, z których nikt już nie robi wielkich afer. 

Po co istnieją partie, które nigdy nie lizną władzy?

Przystawka może być ostrzejsza, bardziej bezczelna, bardziej ideowa, bardziej „prawdziwa” w swojej narracji, bo ma mniejszą odpowiedzialność za skutki i dlatego jest użyteczna. Nie musi wygrywać, żeby wygrywała. Wystarczy, że ustawi rozmowę, a potem ktoś większy przyjdzie i powie to samo w wersji „dojrzałej” i „rozsądnej”. Wtedy duży wygląda jak umiarkowany, a przystawka dalej jako szalona. Ludzie, którzy chcieli zmiany, nagle chcą zmiany „bezpiecznej”. Dokładnie jak po ostrym amuse-bouche nagle zamawiasz coś większego, bo czujesz, że już jesteś w tej historii.

Idealne dla zmęczonych wojną plemion

Najważniejsze w przystawkach politycznych jest to, że one zarządzają emocją, a nie państwem. One karmią tożsamość wyborcy, nie jego realny interes. Dają mu poczucie, że jest ponad plemieniem, że nie wybiera „dwóch tych samych”, że ma własny smak. 

Przystawka jest idealna dla ludzi, którzy chcą krzyczeć, ale nie chcą nosić konsekwencji krzyku. Daje im ulgę i dumę naraz, a potem przychodzi moment decyzji: czy naprawdę oddasz ster komuś, kto żyje bodźcami? Czy jednak wybierzesz cięższe, bardziej przewidywalne danie główne?

Sondaże rosną i nagle…

W takich momentach, gdy przystawka zaczyna rosnąć zbyt mocno i zaczyna pachnieć realną alternatywą, na scenę wchodzi najciekawsza część: zachowania liderów i członków. 

To nie musi być spisek, żeby działało w praktyce. Wystarczy, że ludzie są ludźmi: mają ego, mają ambicję, lubią uwagę, mają potrzebę pokazania „kim naprawdę są”, a w polityce kamera jest jak narkotyk. Gdy sondaże rosną, rośnie poczucie bezkarności. A gdy rośnie poczucie bezkarności, rośnie też ryzyko wypowiedzi, które nie są już testem, tylko detonacją. 

Protokół 4% aktywowany

Ktoś np. wyskakuje z tezą, która przesuwa debatę tak daleko, że centrum zaczyna wyglądać jak rozsądek. Ktoś robi „kontrowersję”, którą media mogą mielić przez tydzień. 

Ktoś z drugiego szeregu rzuca zdanie, którego nie da się obronić w normalnej rozmowie, więc partia robi klasyczny teatr: „to prywatna opinia”, „nie podzielamy”, „wyjaśnimy”. 

Nagle wyborca, który był o krok od realnej decyzji, dostaje sygnał ostrzegawczy: ryzyko. Ludzie nie uciekają od idei, uciekają od ryzyka. Ideę mogą sobie zachować w głowie. Ryzyko dotyczy ich życia.

Ten mechanizm ma 2 funkcje. 

Pierwsza jest prosta: kontrola wzrostu. Zbyt duża przystawka staje się problemem dla dużych dań. 

Druga jest bardziej perfidna: przesuwanie okna debaty. Przystawka może powiedzieć coś brutalnego, a potem duży gracz przejmuje część tego przekazu w wersji ugrzecznionej. 

Wtedy wygląda, jakby „słuchał ludzi”, jakby „reagował na nastroje”. A tak naprawdę dostał gotowy raport z pola walki: gdzie boli, co działa, czego się boją, na co są gotowi. 

Przystawka robi rozpoznanie, zbiera straty, a potem wygrywa ktoś inny.

W Polsce zjawisko przystawek jest widoczne, bo nasza scena polityczna jest mocno spolaryzowana i ludzie są zmęczeni 2 wielkimi narracjami, więc naturalnie pojawia się popyt na „coś trzeciego”. 

Tyle że „coś trzecie” bardzo często działa jako kanał, a nie jako nowy system. 

Polska 2050 jest przykładem projektu, który przez wielu wyborców bywa traktowany jako przechowalnia dla tych, którzy nie chcą wojny plemiennej, ale też nie chcą wypaść z gry. Jej cechą jest umiarkowanie, które ma wyglądać jak świeżość, i elastyczność, która ma wyglądać jak dojrzałość. Dla jednych to realny projekt centrowy, dla innych typowy bufor: trzymać ludzi w środku, nie pozwolić im odpłynąć do skrajności, dać im język „normalności”, który w praktyce staje się narzędziem koalicyjnego domknięcia układu. 

Konfederacja z kolei jest podręcznikową przystawką do testowania skrajniejszych tez gospodarczych i obyczajowych. Jej cechą jest intensywność przekazu i wysoka zdolność do przesuwania okna debaty. Z takiej przystawki duzi gracze korzystają nawet wtedy, kiedy ją potępiają, bo potępienie też jest strategią: „my jesteśmy rozsądni”. 

Lewica / Razem bywa odbierane jako przystawka ideowa po lewej stronie, która ma trzymać twarde postulaty w obiegu, podnosić stawkę, przypominać o „prawdziwych wartościach” i ciągnąć debatę w stronę, gdzie większa formacja może wejść później z wersją „realistyczną”. 

PSL od lat funkcjonuje jako przystawka systemowa, nie ideologiczna: stabilizator koalicyjny, partia przetrwania, często bardziej zorientowana na możliwość bycia w układzie niż na narzucenie kierunku. To przystawka innego typu: nie rozgrzewa emocji, tylko reguluje temperaturę. Nie musi krzyczeć, bo jej walutą jest pozycja negocjacyjna.

I teraz sedno: to wszystko nie oznacza, że te partie są fałszywe. To oznacza, że ich rola w praktyce bywa większa w obszarze narracji niż w obszarze sprawczości. 

One potrafią być prawdziwe w swoich przekonaniach i jednocześnie pełnić funkcję przystawki. W polityce liczy się efekt, nie intencja. 

Możesz wierzyć w swoje hasła, a mimo to zostać użyty jako narzędzie przesuwania granic. 

Możesz chcieć rządzić, a mimo to skończyć jako mechanizm testowania nastrojów. 

Możesz mieć rację, a i tak zostać sprowadzony do roli kogoś, kto ma zrobić hałas, żeby inni mogli wejść na scenę i powiedzieć: „spokojnie, my to zrobimy normalnie”.

Na koniec zostawiam kilka pytań:

• Czy potrafisz odróżnić partię, która ma zbudować państwo, od partii, która ma zbudować emocję?
• Czy rozumiesz, kiedy kontrowersja jest przypadkiem, a kiedy jest funkcją?
• Czy wiesz, dlaczego zawsze w kluczowych momentach ktoś „palnie coś głupiego”, a Ty nagle czujesz, że trzeba wrócić do bezpieczniejszej opcji?
• Czy potrafisz zauważyć, że okno debaty się przesunęło, zanim zaczniesz uznawać nowe granice za normalne?
• Czy Twoja polityka to wybór dania głównego, czy tylko wieczne podjadanie przystawek, które mają Cię trzymać przy delikatnym głodzie, bo głodnym człowiekiem łatwiej sterować?

The post Przystawki Władzy – idealne dla zmęczonych wojną plemion appeared first on Hubert Hurban.

Triss Czy Yennefer – Co ten wybór mówi o Tobie?

W świecie Wiedźmina wybór między Triss Merigold a Yennefer z Vengerbergu wygląda jak zwykła decyzja narracyjna. Prosty wybór w grze. Wydaje mi się, że to jednak coś więcej.

Wybór między Triss Merigold a Yennefer z Vengerbergu nie jest tylko decyzją fabularną. To decyzja psychologiczna. Surowa. Nieuczciwa wobec ego. Bardziej prawdziwa niż większość deklaracji składanych na głos.

Gracz nie myśli: „kogo powinien wybrać Geralt”.
Gracz wybiera model relacji, który sam jest w stanie udźwignąć.

Wybór Triss nie jest wyborem miłości

To wybór ulgi.

Triss reprezentuje relację miękką, opiekuńczą, emocjonalnie amortyzowaną. Nie konfrontuje. Nie wymusza dorastania. Nie stawia człowieka pod ścianą. Jest bezpieczna. Przewidywalna.

I właśnie dlatego przyciąga określony typ gracza.

To są ludzie, którzy chcą być dobrzy, ale nie chcą być odpowiedzialni.
Którzy wierzą, że świat w gruncie rzeczy jest w porządku, tylko czasem bywa niemiły.
Którzy podejmują impulsywne decyzje, wpadają w kłopoty, a potem szukają ratunku.
Którzy mylą empatię z siłą, a komfort z dojrzałością.

Psychologicznie to nie jest wybór partnerki.
To wybór emocjonalnej poduszki powietrznej.

Triss pozwala pozostać w iluzji, że relacja powinna przede wszystkim „nie boleć”, że konflikt to patologia, że jeśli jest ciężko, to znaczy, że coś jest nie tak.

To mentalność bambi – świat jako coś z natury dobrego, tylko chwilowo niesprawiedliwego. Człowiek jako istota, którą trzeba chronić przed rzeczywistością, zamiast ją z nią konfrontować.

To nie są ludzie głupi. To są ludzie emocjonalnie niedojrzali albo psychicznie słabi w starciu z napięciem.

Wybór Yennefer nie jest tylko romantyczny

Jest brutalnie uczciwy.

Yennefer nie obiecuje spokoju.
Nie oferuje miękkiego lądowania.
Nie udaje, że świat jest łagodny.

Relacja z nią to napięcie, tarcie, odpowiedzialność.
To konieczność zajęcia pozycji.
To brak miejsca na emocjonalne chowanie się za „dobrymi intencjami”.

Gracze wybierający Yennefer nie robią tego dlatego, że ona jest „ładniejsza” czy „ciekawsza”. Robią to, bo nie potrzebują amortyzacji.

To ludzie o wysokiej tolerancji napięcia. Świadomi, że relacje kosztują, że miłość bez konfliktu jest infantylna, że prawda bywa bolesna, ale komfort bywa zabójczy.

Ten wybór mówi:
„Poradzę sobie z kimś silnym.
Nie potrzebuję być prowadzony za rękę.
Nie uciekam, gdy robi się trudno.”

To są osoby bardziej dojrzałe emocjonalnie.
Bardziej realistyczne.
Często twardsze.
Czasem wręcz nadmiernie kontrolujące.

Ich cieniem nie jest naiwność.
Ich cieniem jest przeciążenie.
Skłonność do relacji intensywnych, wymagających, czasem wyniszczających.

Ale to są ludzie, którzy nie karmią się iluzjami.

Gra zabiera konsekwencje społeczne.

Nie musisz tłumaczyć się znajomym.
Nie budujesz wizerunku.
Nie bronisz swojego ego.

Zostaje czysty wybór, a w czystym wyborze wychodzą realne preferencje psychiczne, nie deklaracje.

Nie wybierasz czarodziejki.
Wybierasz sposób, w jaki chcesz być kochany.
I sposób, w jaki jesteś gotów kochać.

The post Triss Czy Yennefer – Co ten wybór mówi o Tobie? appeared first on Hubert Hurban.