Czy życzliwość to luksus dla naiwnych?

Niektórzy z nas cynicznie wzruszą ramionami, uznając uprzejmość za przejaw naiwności lub słabości.

Przecież świat jest brutalny, konkurencyjny, pełen egoistów, którzy nie będą się wahali, by Cię wykorzystać, prawda?

Po co więc być miłym, skoro można być skutecznym, dominującym, silnym?

Tymczasem psychologia społeczna pokazuje, że to właśnie życzliwość może być oznaką wysokiej inteligencji emocjonalnej, czyli umiejętności rozpoznawania i zarządzania emocjami swoimi i cudzymi. Człowiek inteligentny emocjonalnie widzi nie tylko siebie, ale i innych jako równie ważne jednostki z całym zestawem problemów, trosk i ambicji.

Być życzliwym to nie słabość, lecz świadomy wybór.

Dlaczego bycie miłym jest takie trudne?

Każdy dzień przynosi nowe trudności – od korków na ulicach, przez toksycznych współpracowników, po kolejne złamane serca i niedotrzymane obietnice.

Im więcej tych przeżyć kumulujemy, tym częściej reagujemy frustracją, gniewem lub obojętnością. Gdzie więc tkwi tajemnica tych, którzy mimo wszystko zachowują życzliwość?

Według psychologów kluczowa jest zdolność do empatii i autorefleksji. Inteligentny człowiek wie, że każdy nosi „swój krzyż” – to, czego nie widać na pierwszy rzut oka.

Bycie miłym oznacza więc widzenie dalej niż tylko powierzchownych zachowań. To umiejętność czytania między wierszami, zrozumienia ukrytych emocji, dostrzeżenia człowieka w jego najsłabszym, najbardziej prawdziwym momencie.

Czy uprzejmość wymaga odwagi?

Wbrew pozorom bycie życzliwym często wymaga znacznie większej odwagi niż bycie agresywnym czy obojętnym. Otwierając się na innych, odsłaniamy swoją wrażliwość. Oczywiście, ktoś może nas zranić, odrzucić lub wykorzystać, ale to właśnie jest inteligencja – świadome podejmowanie ryzyka, które może nas wzbogacić, nawet jeśli wiąże się z potencjalnym bólem.

Czy życzliwość ma swoje granice?

Nawet najwięksi zwolennicy życzliwości przyznają, że musi ona mieć granice. Przesadna uprzejmość może prowadzić do wyczerpania emocjonalnego, syndromu wypalenia i frustracji. Bycie miłym nie oznacza pozwalania na wykorzystywanie siebie. To inteligentne wyznaczenie granic, gdzie uprzejmość jest naturalna, ale nigdy wymuszona.

Z drugiej strony, jeśli ciągle kalkulujemy, komu warto być miłym, tracimy prawdziwą istotę życzliwości – jej spontaniczność i bezinteresowność. Może więc geniusz polega właśnie na odnalezieniu równowagi między byciem życzliwym a ochroną siebie?

Jak być miłym w świecie pełnym egoizmu?

W świecie pełnym wyścigu szczurów i agresywnych egoistów bycie życzliwym może być trudne w realizacji i ryzykowne. Psychologia podpowiada, że kluczowe jest wypracowanie wewnętrznej motywacji do bycia dobrym, bez oczekiwania natychmiastowej nagrody czy wdzięczności.

Kiedy więc spojrzysz na swój dzień, tydzień, rok – jak oceniasz poziom swojej życzliwości? Czy jesteś gotów zaryzykować i potraktować uprzejmość nie jako słabość, ale jako świadectwo najwyższej formy inteligencji emocjonalnej i społecznej?

Pamiętaj, że miarą inteligencji jest nie tylko to, ile wiesz, ale przede wszystkim to, co robisz z tą wiedzą.

Gdy już przekroczysz tę niewidzialną granicę uprzejmości, dostrzeżesz, jak genialnie prosty, choć wymagający, jest to sposób na życie.

The post Czy bycie miłym to nowy wymiar inteligencji? appeared first on Hubert Hurban.

Czy introwertyk to wada, czy ewolucyjna konieczność?

Kiedyś mówiono: milczek, dziwak, odludek.

Dziś coraz częściej: analityk, myśliciel, wizjoner.

Introwertyk przestał być problemem do naprawienia. Zaczął być punktem odniesienia.

Ewolucja nie zapomina – adaptuje. A introwertycy to nie błąd systemu. To aktualizacja.

Nie pasują do tłumu? Może to tłum nie pasuje do nich.

Dlaczego ekstrawertycy tworzą wioski, a introwertycy budują światy?

Grupowe ogniska, wspólne grillowanie, piwo lub coś mocniejszego. Śmiech, choć bez powodu. Dialogi, które przypominają monologi o pogodzie, korkach i znajomych z podstawówki. Kredyt, mieszkanie, samochód, kto co powiedział i kto z kim sypia.

Ekstrawertycy czują się tam jak ryba w wodzie.

Tworzą struktury. Obejmują funkcje. Łączą się, bo to daje bezpieczeństwo.

Introwertyk wybiera inny szlak. Cichy. Samotny. Ale to właśnie ten szlak prowadzi do nieodkrytego.

To on zadaje pytania, które nie mają gotowych odpowiedzi. On przerywa milczenie tylko wtedy, gdy ma coś do powiedzenia. Nie boi się ciszy – bo wie, że to z niej rodzą się myśli. Jego przestrzeń nie ma murów, tylko horyzont.

Czy milczenie może mówić więcej niż słowa?

W kulturze hałasu cisza jest rewolucją. Introwertyk nie musi krzyczeć, by być usłyszanym. Jego obecność to nie performance. To obecność świadoma. Skoncentrowana. Nasycona sensem.

W ciszy znajduje się jego siła. I właśnie dlatego ludzie tacy jak Newton, Kafka czy Kant nie wpisywali się w towarzyskie schematy. Oni je łamali, żeby stworzyć własne. Milczenie nie było ich ucieczką. Było przestrzenią do narodzin czegoś większego.

Czy introwertyzm to samotność, czy wolność?

W świecie, który każe nam „być otwartym”, „wyjść do ludzi” i „dzielić się wszystkim”, introwertyk mówi: nie muszę.

Samotność nie jest jego klęską. Jest wyborem. Bo tylko w samotności może usłyszeć siebie. A może właśnie dlatego jest tak groźny dla systemu – nie daje się łatwo sterować. Nie potrzebuje poklasku. Nie pragnie akceptacji. Nie jest pustym naczyniem czekającym na lajki.

Czy jesteśmy dłużni introwertykom więcej, niż myślimy?

Największe skoki cywilizacyjne nie wydarzyły się na zebraniach zarządów. Nie rodziły się na imprezach integracyjnych. Powstawały w umysłach ludzi, którzy siedzieli sami. Z notatnikiem. Z obsesją. Z pytaniami, które nie dawały im spokoju.

To nie są jednostki zbędne. To katalizatory zmiany. Wprowadzają nowe narracje do zastałych struktur. Są trudni, bo nie idą z nurtem. Ale czy nurt nie prowadzi czasem w stronę wodospadu?

Czy ekstrawertyzm to tylko ucieczka od siebie?

Nie chodzi o to, by ekstrawertyków potępiać. Ich energia buduje relacje, integruje, daje poczucie wspólnoty. Ale czy czasem nie jest to ucieczka przed myśleniem? Czy ciągłe przebywanie z ludźmi nie bywa mechanizmem obronnym, by nie spotkać się z samym sobą?

Wszyscy gramy jakąś rolę. Pytanie brzmi: czy ją wybraliśmy, czy ją nam przydzielono?

Czy świat, który tworzymy, nie potrzebuje właśnie introwertyków?

Nie potrzebujemy więcej ludzi, którzy potrafią mówić. Potrzebujemy tych, którzy mają coś do powiedzenia. I nie potrzebujemy kolejnych aplikacji do dzielenia się niczym. Potrzebujemy ludzi, którzy stworzą coś, co ma sens.

W świecie, który krzyczy, warto posłuchać tych, którzy szeptem zmieniają bieg rzeczy.

Może to właśnie ci cisi, zamyśleni, „dziwni” mają w sobie więcej odwagi, niż wszyscy krzykacze razem wzięci?

Czy jesteśmy gotowi przestać pytać: dlaczego on jest taki cichy – i zacząć pytać: co on w tej ciszy widzi, czego my jeszcze nie zauważyliśmy?

The post Czy introwertyk to wada, czy ewolucyjna konieczność? appeared first on Hubert Hurban.

Czy naprawdę wystarczy jeden dzień głodu, by zedrzeć maskę cywilizacji?

Wyobraź sobie dzień bez śniadania. Bez obiadu. Bez kolacji.

Wyobraź sobie dzień, który nie zaczynasz od kawy, tylko z myślą o pustym żołądku.

Jeden dzień. Zaledwie 24 godziny.

I nagle kultura osobista znika, a po masce codziennych uprzejmości zostaje jedynie wspomnienie.

Czy to przesada? Może. Ale czy nie warto się zastanowić, dlaczego niemal każda religia świata wprowadziła post jako rytuał duchowego oczyszczenia?

Może nie chodziło im tylko o niejedzenie. Może chodziło o obserwację. Siebie. Innych. Tego, jak cienka jest warstwa cywilizacji.

Co zostaje z człowieka, gdy odbierzesz mu komfort?

Psychologia mówi jasno: w sytuacji deprywacji potrzeb podstawowych, wyższe funkcje poznawcze zaczynają kuleć. Emocje biorą górę. Wystarczy spojrzeć na eksperyment Marshmallow Waltera Mischela. Dzieci, które potrafiły odroczyć gratyfikację, osiągały więcej w dorosłości.

Nie chodzi tylko o jedzenie. Chodzi o kontrolę. O dowód, że potrafisz zrezygnować, mimo że możesz.

Kto dziś potrafi odmówić sobie czegokolwiek? Przycisk „Kup teraz” jest zawsze pod ręką.

A silna wola? Na dnie szuflady obok wyrzutów sumienia.

Czy głód obnaża prawdę o człowieku?

W więzieniach stosowano głodówki jako formę protestu, ale i upokorzenia. Głód był testem charakteru. Ci, którzy potrafili wytrwać, zyskiwali autorytet. Władza zawsze wiedziała, że pełny brzuch to skuteczniejszy kaganiec niż kajdanki.

Gdy człowiek głoduje, znika fasada. Przestaje udawać. Znika small talk, kurtuazja, filtry z social media.

Zostaje spojrzenie, które mówi: jestem głodny.

A czasem: jestem zagrożeniem.

Nagle okazuje się, że ideały są luksusem sytych.

Dlaczego asceza ma sens w świecie przesytu?

Nie chodzi o robienie z siebie męczennika. Chodzi o eksperyment. O jedną dobrowolną próbę, czy potrafisz wytrzymać dzień bez natychmiastowej gratyfikacji. To nie głodówka. To trening.

Każde wyrzeczenie z własnej woli to mikroskopijny triumf nad popędem. Budujesz mięśnie silnej woli, które potem użyjesz przy większych wyzwaniach: przy odmowie zdrady, przy mówieniu prawdy, przy rezygnacji z toksycznych relacji.

Nie przez przypadek starożytni stoicy żyli skromnie, choć mogli pozwolić sobie na więcej. Nie po to, by cierpieć. Po to, by pamiętać, że mogą żyć lepiej, bo nie muszą mieć więcej.

Czy naprawdę doceniasz, co masz, jeśli nigdy sobie tego nie odmówiłeś?

Kromka chleba z masłem. Tyle wystarczy po poście, by zasmakować nieba za życia. Bo nie chodzi o chleb. Chodzi o kontrast. Bez głodu nie ma wdzięczności. Bez pustki nie ma pełni.

Dziś ludzie chcą „zmiany życia” – ale nie chcą zmienić nawet śniadania.

Szukają cudów, nie widząc, że prawdziwe zmiany zaczyna się budować małymi cegiełkami. Od dnia bez serialu, muzyki. Od godziny ciszy. Od talerza, którego nie zapełniłeś.

Czy chodzi tylko o jedzenie?

Nie. Chodzi o postawę. O zdolność do rezygnacji. O trening ego. O wyjście poza schemat – bo jeśli nie potrafisz odmówić sobie słodyczy, to co się stanie, gdy przyjdzie ci odmówić chciwości, lub zemsty?

Dyscyplina jest skuteczna i jak niejednokrotnie pokazała historia – to nie najsilniejsi przetrwali, tylko ci, którzy potrafili się dostosować. A dostosowanie wymaga świadomości, nie tylko żołądka, ale też ducha.

Jak długo jeszcze będziesz unikać najmniejszego wysiłku, by naprawdę się czegoś o sobie dowiedzieć?

The post Wystarczy dzień głodu i zapomnisz o cywilizacji appeared first on Hubert Hurban.

Dlaczego celebryci w kosmosie nas denerwują?

Czy to jeszcze podbój kosmosu, czy już ucieczka od rzeczywistości?

Mamy szalejącą inflację, kryzys mieszkaniowy, psychiczne wypalenie całych pokoleń, a w tym samym czasie Katy Perry śpiewa na orbicie „What a Wonderful World”, dryfując w stanie nieważkości.

Coś tu nie gra!

Nie chodzi o to, że celebryci nie mogą spełniać marzeń. Chodzi o moment. Gdy większość społeczeństwa zgrzyta zębami przy kasie, wkładając do koszyka najtańszy makaron, transmisje z kosmicznych wojaży znanych twarzy działają jak sól na ranę.

Czy to metafora naszych czasów?

Tak, i to do bólu trafna. Mamy papierowe słomki, by ratować planetę, ale silniki rakiet Blue Origin spalają tony paliwa, bo Perry, Sánchez i King chcą mieć selfie z krzywizną Ziemi w tle.

Chwila, to brzmi znajomo!

W „Igrzyskach Śmierci” też był Capitol i reszta świata. Tyle że dziś to nie dystopia, tylko poranny przegląd newsów.

Dlaczego to nas psychicznie boli?

Bo mamy zaburzoną hierarchię wartości. Ludzie potrzebują sensu, a kiedy system promuje puste gesty i widowiska dla elit, nasz mózg protestuje.

W psychologii to się nazywa dysonans poznawczy: rozbieżność między tym, co widzimy, a tym, co czujemy, że powinno być. Gdy głodni patrzą, jak syci się bawią, rodzi się frustracja, gniew, poczucie niesprawiedliwości.

Czy loty w kosmos to nowa forma luksusu?

Tak. Kosmos stał się nowym klubem VIP. Dawniej królowie wznosili złote wieże, dziś miliarderzy wynoszą swoich znajomych nad atmosferę. W XVIII wieku Maria Antonina kazała budować sztuczne wioski, by bawić się w pasterkę. Dziś celebryci robią to samo, tylko w kombinezonach.

A może przesadzamy?

Warto zachować obiektywizm. Lot Blue Origin był też symboliczny: pierwsza kobieca załoga od czasów Walentyny Tierieszkowej. Amanda Nguyen, Aisha Bowe – to nie są tylko nazwiska z czerwonych dywanów. To kobiety, które zasłużyły, by zapisać się w historii. I może o to chodziło?

Perspektywa zmienia wszystko. Dla jednych to pokaz luksusu, dla innych – inspiracja. Niezależnie od interpretacji, nie można ignorować faktu, że wiele osób zareagowało nie zachwytem, ale złością.

Czy wina leży w nich, czy w nas?

Prawda jest taka, że irytują nas, bo ich życie obnaża nasze braki. My stoimy w korku, oni lecą w kosmos. To zderzenie z realiami, których sami nie wybieraliśmy. Ale może też dlatego tak bardzo potrzebujemy równowagi – nie więcej show, tylko więcej sensu.

Co dalej – kosmiczny koncert Beyoncé?

Jeśli granica została przesunięta, to gdzie się zatrzyma? Czy orbita stanie się nowym Las Vegas? Czy zamiast skupiać się na tym, jak uratować planetę, będziemy podziwiać kolejne celebryckie wycieczki poza atmosferę?

Czy naprawdę o to chodzi w eksploracji kosmosu?

Zamiast zadawać pytanie: kto poleciał, warto zadać inne: po co? Jeśli celem jest inspiracja, edukacja, postęp – świetnie. Ale jeśli to tylko widowisko, to czy nie jesteśmy po prostu widownią, która płaci za własne rozdrażnienie?

Czy w przyszłości będziemy wspominać te loty jako symbol nowych możliwości, czy raczej jako groteskową ucieczkę od świata, który powinniśmy ratować?

The post Dlaczego celebryci w kosmosie podnoszą ciśnienie? appeared first on Hubert Hurban.

Dlaczego cisza jest ważna?

Wracasz z pracy i od razu telewizor włączony. W zakładzie/biurze cały dzień grało już radio, za oknem słyszysz zgwar ulicy, a na dodatek łapiesz za telefon.

Na spacerze, czy na siłowni słuchawki z muzyką.

Dlaczego jesteś wiecznie zmęczony, choć cały dzień „nic nie robiłeś”?

Dlaczego nie potrafisz zasnąć, choć jesteś wykończony?

Dlaczego boisz się… być sam ze sobą?

Co dzieje się z mózgiem, kiedy w końcu robi się cicho?

Z punktu widzenia neuropsychologii cisza jest jak reset systemu. Podczas gdy hałas aktywuje ciało migdałowate odpowiedzialne za reakcje stresowe, cisza uruchamia sieci domyślne mózgu – obszary związane z refleksją, introspekcją i kreatywnością.

Badania niejednokrotnie wykazały, że już dwie minuty ciszy obniżają poziom kortyzolu, czyli hormonu stresu, skuteczniej niż relaksacyjna muzyka. Dwie minuty. Tyle wystarczy, by organizm przypomniał sobie, jak to jest nie walczyć.

Jak hałas społeczny wpływa na Twoje zdrowie psychiczne?

Nie chodzi tylko o klaksony, powiadomienia czy Spotify grający przez cały dzień. Hałas ma dziś twarz Instagrama, TikToka, YouTube Shortsów i niekończących się stories znajomych, którzy z jakiegoś powodu muszą pokazać, co jedzą.

Psychologia mówi jasno: nadmiar bodźców informacyjnych to jedna z głównych przyczyn wyczerpania psychicznego.

Mózg nie został stworzony do przetwarzania tylu równoległych kontekstów. Scrollując bez końca, wpadasz w stan, który z pozoru wygląda jak relaks, ale w rzeczywistości przypomina łagodny stan przeciążenia sensorycznego.

Czy cisza to nowy luksus?

W średniowieczu cisza była przywilejem zakonników, filozofów i władców. Dziś dostęp do niej ma każdy, a jednak nikt po nią nie sięga.

Dlaczego? Bo cisza wymusza konfrontację ze sobą. A przecież łatwiej zagłuszyć samotność podcastem o rozwoju osobistym niż naprawdę przyznać, że jesteś zmęczony życiem, które sam sobie zaplanowałeś.

Czy wypoczynek bez ciszy w ogóle istnieje?

Zrób prosty eksperyment: weź urlop, wyłącz telefon, zostaw książki motywacyjne w domu. Po prostu siedź. Patrz w niebo, słuchaj ptaków, nie rób nic.

Brzmi jak strata czasu? To właśnie pokazuje, jak bardzo jesteś uzależniony od działania. Tymczasem prawdziwy wypoczynek nie polega na robieniu czegoś innego. Polega na nierobieniu.

Sen, regeneracja, kreatywność – wszystkie te procesy są zależne od momentów wyciszenia. Bez nich jesteś jak komputer, który nigdy nie był wyłączany. Niby działa, ale wiesz, że lada moment się zawiesi.

Czy social media naprawdę są Twoim głównym wrogiem?

Nie do końca. Winny nie jest algorytm. Winny jest brak umiaru.

To Ty decydujesz, czy pierwszą rzeczą po przebudzeniu będzie TikTok, czy kilka minut w ciszy z własnymi myślami. I to Ty decydujesz, czy wieczorem dasz swojemu mózgowi chwilę bez treści, czy jeszcze przed snem wciśniesz „jeszcze jeden filmik”.

Nie chodzi o to, by demonizować technologię. Chodzi o to, by przywrócić balans. Jeśli przez 16 godzin dziennie jesteś online, może warto przez 10 minut pobyć… offline?

Czy cisza może być terapią?

Coraz więcej psychoterapeutów korzysta z tzw. technik świadomego milczenia. Czasem przez kilka minut sesji nie mówią nic. Nie dlatego, że nie mają pomysłu. Robią to, by dać pacjentowi przestrzeń, bo w ciszy często pojawia się to, co najważniejsze.

Cisza uczy samoregulacji. Wycisza układ nerwowy. Pozwala na lepsze zrozumienie siebie. To jeden z najtańszych i najskuteczniejszych sposobów na poprawę zdrowia psychicznego. A mimo to – wciąż ignorowany.

Czy umiesz jeszcze wytrzymać ze sobą w ciszy?

Czy potrafisz usiąść w ciszy i nie czuć się źle? Czy naprawdę jesteś wolny, jeśli boisz się wyłączyć dźwięki świata?

Może to właśnie cisza jest brakującym elementem, którego potrzebujesz, by znów poczuć się sobą?

The post Dlaczego cisza jest ważna? appeared first on Hubert Hurban.

Jak zbudowałem samodyscyplinę?

Dodawanie pozytywnych zachowań i wzorców podczas budowania lepszej wersji siebie, to jedna strona medalu. Mnóstwo ludzi zapomina jednak o próbie wyeliminowania tego, co niepożądane.

Niejednokrotnie próbują tłumaczyć sobie – zacząłem robić X, to nadal mogę pozwolić sobie na Y. Czy to dieta, rozwój mentalny, fizyczny itd.

Ja przez lata zbudowałem w sobie samodyscyplinę poprzez testowanie samego siebie przy odmawianiu. Tydzień bez kawy, miesiąc bez słodyczy itp. Odmawianie sobie czegoś, co jest dla nas normą, ćwiczy naszą samokontrolę.

Tłumaczę to sobie prostą filozofią: jeśli jestem w stanie czegoś sobie odmówić, bez czegoś żyć, to będzie mi łatwiej wprowadzić coś nowego, czego chciałbym się trzymać w dłuższej perspektywie.

The post Jak zbudować samodyscyplinę? appeared first on Hubert Hurban.

Jeśli Masz 18 Lat, obejrzyj to!

Jeśli masz dopiero 18 lat, obejrzyj ten film. Zebrałem tutaj najważniejsze aspekty wejścia w dorosłe życie, które pomogą Ci trochę lepiej odnaleźć się w codzienności, która się zbliża.

0:01:20 System ma Cię gdzieś.
0:02:42 Bezsensowne imprezy, to lepiej wyjazdy.
0:04:27 Oszuści dookoła.
0:06:16 Konsumpcjonizm.
0:09:01 Oszczędzanie.
0:14:35 Dysponowanie budżetem.
0:15:52 Skończ z używkami.
0:15:52 Sen to podstawa.
0:18:52 Pamiętaj o zdrowiu.
0:23:07 Gotowanie.
0:25:10 Szukanie pracy.
0:28:55 Praca w sieciówce =/= Praca u kogoś.
0:34:35 Język sprzedażowy.
0:39:57 Rodzina, znajomi i przyjaciele odejdą.
0:46:16 Nie ufaj w 100% ludziom w pracy.
0:49:10 Poczytaj o psychologii.
0:52:48 Nikogo nie obchodzi co robisz.
0:58:26 Nie próbuj udowadniać nic nikomu na siłę
1:02:22 Związek się buduje.
1:06:22 Samotność to nic strasznego.
1:08:58 Rób zdjęcia, aby spojrzeć na swoje życie i docenić.
1:11:28 Jeśli możesz coś zrobić dzisiaj, to zrób to dzisiaj.
1:14:40 Jeśli problem będzie Cię dotyczył za miesiąc.
1:17:05 Bądź zawsze na czas i dotrzymuj słowa
1:20:52 Zachowuj się tak, by młodsza wersja była dumna.
1:23:28 Zadawaj pytanie „Dlaczego?”

The post Jeśli Masz 18 Lat, obejrzyj to! appeared first on Hubert Hurban.

Jak się wyspać? To bardzo proste!

Sen jest ultra istotnym czynnikiem naszej efektywności i samopoczucia. Ludzie dzisiaj bardzo często narzekają na jego jakość. Problem polega na tym, że mało kto robi cokolwiek w kierunku poprawienia tej sytuacji, a rozwiązania często są bardzo proste.

Dzisiaj, jako Profesor Chłopskiego Rozumu przypomnę kilka kwestii i podzielę się garścią wskazówek, które pomagają mi w szybkim zaśnięciu.

01:22 Ułożenie ciała podczas snu
03:40 Jedzenie i picie przed snem
04:46 Telefon przed snem
05:46 Ćwiczenia przed snem
07:03 Przewietrz swój pokój przed snem
07:30 O czym myśleć, gdy chcę zasnąć
08:50 Ostateczny sposób na mocny sen

The post Jak się wyspać? To bardzo proste! appeared first on Hubert Hurban.

Jak poradzić sobie z utratą bliskiej osoby?

Nie ma na to złotej rady i tak jak w sporcie liczą się zyski marginalne i każda możliwa opcja do przetestowania jest warta spróbowania.

Każdy przeżywa to inaczej i każdy potrzebuje innego bodźca, czy spojrzenia na ten temat, aby sobie poradzić z emocjami, które na co dzień są niewyobrażalne do opisania.

Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć jedynie, że czas oczywiście leczy rany, ale jeśli nie staramy się zmienić myślenia lub znaleźć innej perspektywy, to może być ciężko. Z pozytywnych aspektów, które można wyciągnąć z tak okropnej straty, jaką jest utrata bliskiej osoby jest fakt, jak codzienne problemy przestają być ważne, tracą ogromnie na znaczeniu.

Nie mówię tego w negatywnym aspekcie zamykania się w sobie i wmawiania, że już wszystko nie ma sensu, itp.

Zrozumiałem, że to co do tej pory mnie denerwowało nie ma najmniejszego znaczenia w kontekście utraty bliskiej osoby. Spóźniony raport, niezadowolony klient, bardziej szorstka wymiana zdań na mieście, która kiedyś mogłaby nawet wywołać u mnie mocniejsze emocje? Dzisiaj czuję się w takich sytuacjach jak trzcina na wietrze. Nie ma to tak dużego znaczenia.

To jeden z pozytywów, które utrata bliskiej osoby uświadomiła mi najmocniej. Nie ma oczywiście złotej rady na pogodzenie się z rzeczywistością. Jest to próba spojrzenia na perspektywę nowego życia, które zaczyna się dopiero teraz, gdyż po utracie bliskiej osoby zaczynamy w pewnym sensie nowe życie.

Trzymam za Ciebie mocno kciuki i wierzę że niedługo będzie lepiej!

The post Jak poradzić sobie z utratą bliskiej osoby? appeared first on Hubert Hurban.

Jak sprawdzić aktywność na telefonie?

Praktycznie każdy dzisiaj jest zalogowany na telefonie do swojego konta Google. Tak się składa, że dzięki temu Google rejestruje naszą całą aktywność.

Jeśli posiadasz zalogowane to samo konto Google na Twoim komputerze, co na telefonie, możesz zapewne sprawdzić całą rejestrowaną aktywność.

Wystarczy, że skorzystasz z TEGO LINKU, który przekieruje Cię do panelu Twojej aktywności na koncie Google.

Upewnij się, że w prawym, górnym rogu widnieje wybrane odpowiednie konto Google.

Jeśli boisz się klikania obcych linków:
Otwórz nową kartę w przeglądarce / przejdź na Gmail
W prawym górnym rogu wybierz odpowiednie konto Gooogle
Zarządzaj kontem Google
Zakładka „Dane i prywatność”
Podpunkt „Aktywność w internecie i aplikacjach.”

Tam znajdziesz całą aktywność, którą możesz filtrować według daty, a nawet usługi (używanej aplikacji)

Jak wstrzymać rejestrowanie aktywności na koncie Google?

Przejdź do ustawień „Dane i prywatność” pod TYM LINKIEM.

Tam znajdziesz możliwe do wyłączenia opcje i możliwość usunięcia Twojej aktywności.

The post Jak sprawdzić aktywność na telefonie? appeared first on Hubert Hurban.